DIARY

ณ หีบไม้โบราณชาวบานบุรี

posted on 26 Sep 2013 12:45 by mikii-chan in DIARY directory Diary
วันนี้ฉันหยิบหีบไม้อายุหนึ่งร้อยปีออกมา
 
ของที่อยู่ในนั้นอายุไม่ถึงหนึ่งร้อยปีตามหีบ
แต่เรื่องราวของมันมีเยอะถึงร้อยอย่างแน่นอน
 
เพราะทั้งหมดในนั้นคือไดอารี่ บันทึก รูปวาด การ์ตูนที่ฉันวาดไว้ตั้งแต่สมัยประถม
ถึงม.ปลาย รวมกันก็หลายปีอยู่ แต่ถ้าถามว่าของพวกนี้มีประโยชน์อะไร?
สำหรับคนทั่วไปอาจจะมองว่ามันคือ "ขยะ" ที่ไม่มีประโยชน์อะไรแล้วในปัจจุบัน
แต่สำหรับฉันมองเป็นสิ่งของล้ำค่าที่จะยิ่งมีค่าเมื่อเราแก่ตัวลงเรื่อยๆ
 
สักวันหนึ่งเราอาจอยู่ในจุดที่หันหลังกลับมา 
หาทั้ง "ความทรงจำ" และ "ความไร้เดียงสาอันหอมหวาน"
ไม่ว่าตัวเราในตอนนี้หรืออนาคตจะต้องการหรือไม่ก็ตาม...
 
ถึงเราจะยังไม่มีลูกเป็นของตัวเองแต่เราก็สามารถเฝ้ามองดูวิวัฒนาการของตัวเองได้
จากเบบี้เด็กน้อยที่มองไม่เห็นโลกกว้าง มีมุมมองต่อสิ่งต่างๆอย่างอยากรู้อยากเห็น
ไม่รู้ว่าเป็นยังไงก็ให้คำตอบมันด้วยจินตนาการและวาดไว้ในหัวด้วยความคิดน่ารักๆ
จนโตมาระดับหนึ่ง ก็เริ่มมีเหตุผลแต่เหตุผลก็ยังดูตลกสำหรับตัวตนในวัยผู้ใหญ่
 
อดคิดไม่ได้ว่าถ้าตัวฉันในวัยยี่สิบสาม มาเจอกับตัวฉันวัยสิบสาม
แล้วอ่านไดอารี่และการ์ตูนที่สมัยนั้นเขียนกับวาดจนโต้รุ่งเพลิดเพลิน
ฉันอาจจะหัวเราะใส่เด็กน้อยวัยแรกรุ่นคนนั้น
แล้วเด็กน้อยก็จ้องมองกลับด้วยแววตาโกรธขึ้ง
 
อ่านอดีตของตัวเอง เหมือนอ่านประวัติศาสตร์ฉบับคุ้นเคย
เราสามารถเห็นอะไรสะท้อนออกมาได้หลายอย่าง
 
สมัยนั้นมีอะไร เป็นยังไง เรารู้จักใคร เขาเป็นคนแบบไหน
ความคิดของเราเป็นยังไง นิสัยตัวเองเป็นยังไง
เราชอบอะไร และสิ่งนั้นหายไปแล้วหรือยังอยู่
ลายเส้นของเราเป็นยังไง พัฒนาจากไหนเป็นแบบไหน
 
ดูๆไปแล้วก็น่าสนุกดีนะ ยิ่งปะติดปะต่อกันก็เหมือนดูหนังเรื่องหนึ่ง
ซึ่งตัวเองเป็นคนฉาย...
 
และจะไม่หยุดฉายไปจนกว่าเราจะสิ้น...

โหลแก้วแห่งกำลังใจ

posted on 14 Jan 2013 12:50 by mikii-chan in DIARY
 
ฉันเดินตามหาสิ่งหนึ่ง...โหลแก้วแห่งกำลังใจ
ไม่มีใครพรากมันออกไป หากแต่ฉันทำมันตกเอง
 
ทุกๆอย่าง มันเปลี่ยนไป ทุกๆอย่าง เดินไปต่างที่เราคาดหวัง
 
ฉันไม่รู้ตัวว่าฉันกำลังท้อแท้หรือเปล่า รู้แต่ว่าอะไรในหน้าอกนั้นมันหายไป
ไม่มีพลังแบบเช่นเคยก่อน...เหมือนโลกทุกอย่างหมุนไปเหมือนเดิม
 
ทั้งที่มันถูกย้อมด้วยสีเทา
 
คำพูดของตัวเองใต้รอยยิ้มพิมพ์ปรีดา...ฉันเฟล ฉันเหงา ฉันเชื่องซึม ท้อแท้ลำพัง
ทำทุกๆสิ่งอย่างให้มีความสุขเพื่อเพาะกำลังใจต่อตัวเอง แต่ก็ไม่ใช่ความสุขที่แท้จริง
กำลังใจจึงไม่เดินมา...
 
ฉันก้าวเท้าออกวิ่งไปกลางห้วงฟ้าอันกว้างใหญ่ไม่เห็นขอบเขต
 
โหลแก้วแห่งกำลังใจของฉัน...ตกหล่นไปอยู่ที่ไหน?
หรือจะมีใครสักคนยืนถือไม้เท้าแล้วเข้ามาพูดกับฉันว่า 
 
"มันอยู่ในตัวของเจ้า แต่เจ้ามองไม่เห็นมันเอง"
 
ถ้าอยู่ในตัวของฉันนะหรือ?...หายากเสียยิ่งกว่าเสาะตามห้วงท้องฟ้า
เพราะมันนั้นทั้งมืดมนไม่เห็นเส้นทาง นับประสาอะไรกับแสงอันบางเบาของกำลังใจ
ฉันจมดิ่งลงไป...มองไปยังความมืดที่ห่อคลุม 
 
ถามกับความมืด..."ฉันกำลังทำอะไรอยู่? ที่นี่ที่ไหน?"
 
มองไม่เห็นเส้นทาง
ใช้ชีวิตไปด้วยความว่างเปล่า หม่นหมองแล้วแสงแห่งปลายทาง...
 
นี่สินะ "ความท้อแท้" ที่เราไม่รู้ตัวว่าเป็น...

ท้องฟ้าของหัวใจ

posted on 28 Dec 2012 19:15 by mikii-chan in DIARY
Double Click on image to Enlarge.
 
ท้องฟ้า...รู้ว่าไกลและใหญ่กว้าง
มองขึ้นไปแล้วรู้สึกเคว้งคว้าง...ไม่มีจุดหมาย เดียวดาย และว่างเปล่า
ฉันไม่รู้จะก้าวเท้าไปที่แห่งใด หัวใจฉันก็คงเหมือนกับท้องฟ้า...

ขอเพียงได้ก้าวเดินไป...ในทะเลความเงียบ...เย็นเฉียบหัวใจ
เตือนตัวเอง อยู่คนเดียว ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด

เราแค่เพียงไปถึงที่หมาย...ช้ากว่าใครใคร อย่างน้อยน้อยก็ยังดีกว่า "
ไปไม่ถึง"

นิพนธ์

posted on 26 Nov 2012 21:36 by mikii-chan in DIARY
 
สั้นๆ
 
กำลังทำประวัติศาสตร์นิพนธ์เกี่ยวกับผู้ดีอังกฤษ
งานเยอะดีเนอะ เฮ //ร่ำไห้ น้ำตาไหลทะลัก
 
 

เทศกาลงานรุมแทะ

posted on 04 Jul 2012 17:40 by mikii-chan in DIARY
ตั้งใจไว้ว่าถ้าเปิดเทอมแล้วจะไพรเวทคอสเพลย์ไว้หลายเรื่อง แต่แกลบ+ของไม่ครบ+ไม่มีเวลา ไม่ลงตัวหลายๆอย่าง อยากคอสก็อยากคอสแต่งานก็เยอะ หน้าที่อันยิ่งใหญ่จำเป็นต้องมาก่อน ก่อน ก่อน ก่อน
 
มีงานสำคัญอันหนักอึ้งรออยู่เบื้องหน้าแล้วยังไงก็ไม่อยากทำอ่ะ ไม่อยากทำ ไม่อยากทำ ไม่อยากทำ
 
มีแต่งาน งาน เรียน เรียน อยากขี้เกียจ ขี้เกียจ จังเลย เลย เลย เลย
หนูเอ็มม่าสนุกมาก สนุกมาก สนุกมาก มาก มาก มาก //เกี่ยวตรงไหนวะเนี่ย
 
ไปละ เวิ่นระบายแค่นี้พอ จบ
 
ไม่มีอะไรหรอก แค่เห็นว่าสวยเฉยๆ ฮ่าๆ